شمارهٔ ۳۷۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنج خود در دوری معشوق می‌نالد و از بی‌صبری و ناتوانی‌اش در انتظار او صحبت می‌کند. دلش از دوری معشوق به تنگ آمده و جانش به لب رسیده است. او به بى‌رحمی عشق اشاره کرده و از خدا می‌پرسد که تا چه زمانی باید این همه رنج را تحمل کند. شاعر همچنین به ناامیدی زندگی و سرنوشت اشاره می‌کند و از غم جهانی که در آن به سر می‌برد، شکایت می‌کند.