شمارهٔ ۳۷۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و رنج‌های ناشی از آن سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که انتقاد و ملامت دیگران برایش بی‌معناست و تنها به فکر روز قیامت است. دل او از ملامت‌ها بی‌خبر است و در عشق محبوب خود به آرامش رسیده است. او در دریاچه غم عشق، بدون راه فرار و اقامت، غرق شده و از پندهای دوستانش غافل است. شاعر به محبوبش ندا می‌دهد که با لطف و محبت به دلش شادی بخشد و بیان می‌کند که جانش در برابر وصال محبوبش بی‌ارزش است. او به زیبایی چشمان محبوب اشاره می‌کند که نه تنها او را مست کرده بلکه حتی از عهده هدایت دیگران نیز برنمی‌آید. در نهایت، او اعتراف می‌کند که نمی‌تواند از عشق محبوبش دست بکشد و تمام دردها را به جان می‌خرد.