شمارهٔ ۳۹۵ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
دلارام مرا یارب بقا باد
همه میل دلش سوی وفا باد
به الهامش وفا در خاطر انداز
ز یاد او هرچه بگذارد جفا باد
اگرچه کس نخواهد روزی تنگ
دهان تنگ او روزی ما باد
ز روی خوب یارم چشم دشمن
چو خوبی از وفا دایم جدا باد
اگرچه بیش از این معنی روا نیست
ز لعلش کام جان ما روا باد
مرا آن دوست دشمن کام کرده‌ست
ز روی دوستدارانش حیا باد
به سوی آن گل بستان خوبی
کسی کاو ره برد باد صبا باد
به خاک کوی او تا آب و آتش
بود منزلگه شاه و گدا باد
اگرچه از جهان دارد فراغت
همیشه بر جهان او پادشا باد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و وفاداری است. شاعر از محبوبش خواسته که او را فراموش نکند و وفا را در یادش زنده نگه‌دارد. او همچنین با اشاره به زیبایی محبوب، ارزشی که برای او قائل است را بیان می‌کند و از رنج‌ها و مشکلات روزگار می‌گوید. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که حتی در نبود محبوب، او را به عنوان پادشاهی در نظر می‌گیرد که بر دل‌ها حکم‌فرمایی می‌کند. در نهایت، او آرزوی بقا و وفاداری برای عشقش دارد و می‌خواهد که یاد او همیشه زنده بماند.