شمارهٔ ۳۹۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش و دعای خیر برای یک بزرگوار اشاره دارد و در آن از آرزوهای خوب برای او صحبت می‌شود. شاعر بیان می‌کند که شب‌های تیر و تار او مانند روز روشن است و سال و ماه‌هایش بر نوروز برتر است. لشکر او همیشه در فتح و پیروزی بر دشمنان موفق باشد. همچنین، بدخواهانش در عذاب و سوز باشند و او به یاد آن‌ها در آرامش بماند. در ادامه، دشمنان او را به روباه‌هایی که در کمین نشسته‌اند تشبیه می‌کند و از او می‌خواهد که با قدرت و شجاعت مانند شیر عمل کند. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که او در زندگی‌اش همیشه به سعادت و خوشبختی برسد و وجودش باعث روشنی و شادی در دل‌های دیگران باشد.