شمارهٔ ۴۱۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حس عاشقانه و تاثیری که زیبایی معشوق بر دل او گذاشته سخن می‌گوید. او روایت می‌کند که وقتی به چهره معشوقش نظاره می‌کند، تمامی رازهای دلش آشکار می‌شود و دیگر به هیچ‌چیز جز او توجه ندارد. همچنین، او از دلتنگی و غم عاشقی صحبت می‌کند و اینکه قلبش در خیابان‌های عشق، بی‌خبر از دنیا، رنج می‌کشد. شاعر به جنون و بی‌تابی ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام هستی‌اش به پای معشوقش همواره فدای می‌شود. در نهایت، او بیان می‌کند که دل مجروحش از غم سال‌هاست که از دنیا بی‌خبر مانده است.