شمارهٔ ۴۱۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر دل و جان خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که غم دیدن چهره محبوبش بر دلش خوش نشسته و در آتش عشق می‌سوزد. معشوق با قامت زیبا و سرکشش مانند سروی در بوستان مشهود است و دل شاعر را در غیاب او به شدت می‌آزارد. زیبایی و دلکش بودن چهره معشوق نیز توجه او را جلب کرده و شاعر از زیبایی او لذت می‌برد. با این حال، فاصله و جدایی از محبوب، غمی عمیق و ناخوشایندی را برای او به ارمغان آورده است.