شمارهٔ ۴۳۲ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
قدی چون سرو بستان راست دارد
مه از رویش رخ اندر کاست دارد
از آن بالا و آن شکل و شمایل
فروغ ایزدی پیداست دارد
دل من آرزوی وصل جانان
نگارینا ز تو درخواست دارد
غریبی بی نوایی از سر درد
تمنّایی ز تو برجاست دارد
نگار شنگ و شوخم همچو زلفش
خراجی بس کج ناراست دارد
ز من گر راست پرسی همچو قدّش
نگارم عهد و قولی راست دارد
خیالت را شبی بفرست پیشم
که تا کار جهانی راست دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذابیت محبوبی است که شاعر به آن اشاره دارد. شاعر از قد و قامت معشوق به‌گونه‌ای وصف می‌کند که به بلندای درخت سرو می‌رسد و چهره‌اش روشنایی خاصی دارد. دل شاعر آرزوی وصال این محبوب را دارد و از غم دوری و تنهایی شاکی است. او تمنا دارد که خیال محبوبش حتی در شب‌ها به سراغش بیاید تا در این دنیای پرمشکل، آرامشی پیدا کند. در نهایت، شاعر به عهد و قولی که به معشوق داده اشاره می‌کند و خواستار ارتباط عمیق‌تری با اوست.