شمارهٔ ۴۹۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره درد و غم عشق صحبت می‌کند. شاعر از احساساتی ‌از بی‌پناهی و تنهایی می‌گوید و به معشوق می‌نویسد که چرا نمی‌تواند به کسی که به عشق او مبتلا شده، کمکی کند. او از بی‌قراری و انتظار برای وصال می‌نالد و می‌پرسد که چرا معشوق به دل‌سوزی‌ها و آرزوهای عاشق پاسخ نمی‌دهد. در نهایت، به طوفانی در دنیا اشاره می‌کند که به دلیل عدم وصال و نوازش از طرف معشوق، ممکن است به‌وجود آید.