شمارهٔ ۵۰۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر زیبایی و جذابیت معشوق را توصیف می‌کند. او به موهای سیاه معشوق و بادی که از کوی او می‌وزد اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر رخت (پوشش) در چمن بشکفد، از شرم معشوق، اشک بر دل او می‌ریزد. دلتنگی و ناراحتی شاعر از دوری و هجران معشوق را بیان می‌کند و می‌گوید که حتی در کوی معشوق، دلی که عاشق شده، به خاک می‌افتد. انتظاری که از وصال معشوق دارد، به او رنج می‌دهد و در نهایت، شاعر از زیبایی معشوق می‌گوید و اینکه قد او به مانند سرو در باغ است و هیچ چیزی نمی‌تواند به او برسد.