شمارهٔ ۵۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر دلتنگی و غم عاشقانه است. شاعر از شرم و زیبایی محبوبش می‌گوید و از درد دوری‌اش در عذاب است. او به طبیب و صبر مراجعه کرده، اما در عشق، صبر به سختی می‌تواند مشکل را حل کند. شاعر از زاری و بی‌جوابی به محبوبش می‌گوید و از اینکه وصال معشوق غیرممکن است، گلایه می‌کند. او از خداوند درخواست رحمت دارد و به یاد روزهای جوانی و خوشی می‌افتد. در نهایت، شاعر از خدا می‌خواهد که به حال بیچارگان رحم کند، زیرا در ایام زیبایی، رحم بر دیگران ثواب دارد.