شمارهٔ ۶۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از محبوب خود می‌خواهد که در شب مهتاب کنارش بنشیند و دل او را با حضورش شاد کند. او از دوستش می‌خواهد که نور وجودش را بر او بتاباند و لحظات شیرینی را با هم سپری کنند. شاعر به زیبایی و آرامش شب اشاره می‌کند و از دوستش می‌خواهد که در این شب با او باشد و از تنهایی‌اش بکاهد. در نهایت، احساسات عمیق خود را نسبت به محبوب بیان کرده و آرزو می‌کند که اگرچه زندگی کوتاه است، اما با دیدن محبوبش در خواب، آرامشی بیابد.