شمارهٔ ۵۵۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حاکی از درد و longing شاعر برای معشوق است. او بیان می‌کند که دل او به سختی به سنگی تبدیل شده است و رنج‌های هجرت او به او آسیب زده است. شاعر از معشوقش خواسته تا برقع خود را کنار بزند و یک لحظه او را تماشا کند، زیرا در این نزدیکی، وصالی وجود ندارد. او قد معشوق را به درخت سرو تشبیه می‌کند و از او می‌پرسد که در این اوضاع چه می‌توان کرد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که در عالم عاشقان، او تنها نیست و تعداد بسیاری عاشق وجود دارند، ولی او از این دلباختگی چه می‌تواند بکند. در نهایت، او به زیبایی معشوق و دستانش اشاره می‌کند و می‌خواهد بداند که آن دستان چه کاری انجام می‌دهند.