شمارهٔ ۵۵۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس ناامیدی و درد ناشی از وفا نکردن معشوق اشاره دارد. شاعر از یاری سخن می‌گوید که به جز جفا و ظلم چیزی برایش نمی‌ماند و به او می‌فهماند که محبت واقعی در او نیست. او خواسته‌اش این است که محبوبش به او ستم نکند و می‌داند که شکایت از حال خود تنها به صبا (باد) می‌رسد. در نهایت، شاعر از عشق و هوس حرف می‌زند و می‌گوید که چنین احساساتی تنها به درد و رنج منجر می‌شود و در زندگی او جایی ندارد.