شمارهٔ ۵۶۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق و دلدادگی اشاره می‌کند و می‌گوید کسی که به زلف و زیبایی معشوقه‌اش وابسته نیست، در چشم او خردمند نیست. او تأکید می‌کند که اگر کسی دل را از او بگیرد یا جانش را بستاند، این امر تنها به دست خداوند است. همچنین بیان می‌کند که هر دل که از درد عشق رنج می‌کشد، تأثیر پند و نصیحت بر آن بی‌نتیجه است. شاعر به معشوق خود که همانند سرو زیبایی‌ است، می‌گوید که اگر به سوی او نرود، دلش غمگین و رنجور خواهد بود و به سرانجامی نخواهد رسید. در پایان، اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند انسانی را که دل در گرو عشق ندارد، اهل دل به شمار آورد.