شمارهٔ ۵۸۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از جدایی و بی‌وفایی یاری سخن می‌گوید که بی‌دلیل از او دور شده و به دشمنانش پیوسته است. او در ابتدا فکر می‌کرد که آن یار مونس جانش است، اما حالا می‌بیند که او موجب آزارش شده است. شاعر با زاری و ناله نتوانسته توجه یار را جلب کند و متوجه می‌شود که در خواب غفلت بوده و اکنون بیدار شده است. در دشت شوق، احساساتش به شدت افزایش یافته و غم و اندوه او مانند دریا گسترده است. هر چقدر هم که از باغ وصال یار گل چیده، در نهایت در چشمش، آن گل‌ها به خار تبدیل شده‌اند. در پایان، شاعر از فراق یار و دوری او به شدت رنج می‌برد و دلش از زندگی و جهان بیزار شده است.