شمارهٔ ۶۱۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عاشقی غمگین و درمانده صحبت می‌کند که دلش را معشوقه‌اش ربوده و او را در غم و اندوه رها کرده است. دل او به زلف‌های دوشیزه وابسته شده و با وجود درد و رنجی که در دل دارد، نمی‌تواند از عشق او دست بکشد. شاعر زیبایی معشوقه‌اش را توصیف می‌کند، با چشمانی زیبا، قدی بلند و مویی فریبنده که آتش عشق را در دل او افکنده است. او از بی‌رحمی معشوقه شکایت دارد و از او می‌خواهد که به او بیشتر از این ستم نکند. در نهایت، شاعر به ناامیدی از وفاداری دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید که عاشق معشوقه‌اش است و نمی‌تواند به خوشی‌ها و زیبایی‌های دنیا فکر کند.