شمارهٔ ۶۳۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و عشق به معشوق اشاره دارد. شاعر صبح را با سلامتی پر از دعا و عشق توصیف می‌کند و به دفعات به زیبایی‌های معشوقه‌اش در باغ و چمن اشاره می‌کند. دل شاعر پر از غم و اندوه است که از فقدان معشوقش ناشی می‌شود و اشک‌هایی که از چشمانش می‌ریزد، نمایانگر عمق احساسات اوست. شاعر تاکید می‌کند که حتی در غم و اندوه، عشق و یاد معشوق او را تسلی می‌دهد و زیبایی‌های او همچون سرو و زلف، قلب و جان او را به وجد می‌آورد. در نهایت، شاعر عشق و دلبستگی‌اش را به معشوق با زبانی شاعرانه و احساسی به تصویر می‌کشد.