شمارهٔ ۶۴۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان درد و رنج فرد عاشق می‌پردازد که هیچ‌کس، حتی طبیب، نمی‌تواند او را درمان کند. او از کم‌محبتی محبوب گلایه دارد و احساس می‌کند که محبوبش هیچ توجهی به درد و suffering او ندارد. شاعر بیان می‌کند که دلش به شدت دلتنگ است و هیچ تسکینی برای این درد نمی‌یابد. او به تصویر کشیدن احساساتی چون دلتنگی و ناامیدی از بی‌مهری یار و دوري از وصال می‌پردازد و از بی‌توجهی محبوب به‌عنوان یک سروی نازپرور یاد می‌کند که هرگز به سوی او نمی‌آید.