شمارهٔ ۶۷۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و تاثیر شگرف یک سرو (نمادی از زیبایی) بر دل و جان خود می‌پردازد. سرو سیمین به تنهایی به سوی دشت می‌رود و بر دو چشم ما نشسته است. حضور او باعث درد و رنج دل شاعر می‌شود و او را نگران و بی‌قرار می‌کند. شاعر از مشکلات ناشی از این عشق و زیبایی سخن می‌گوید و همچنین به گل زیبای او اشاره می‌کند که مهمان دلش است. در نهایت، او از زیبایی و جذابیت زلف این بت مه‌رو سخن می‌گوید که در جهان به حرکت و گردش در آمده است.