شمارهٔ ۷۱۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعرگونه نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق و ناامیدی شاعر است. شاعر در آن از عید و شادی سخن می‌گوید، اما این عید را برای دشمن خود و نه برای خود می‌داند و به جای خوشحالی، ناراحتی و بی‌توجهی دیگران نسبت به مصائب خویش را به تصویر می‌کشد. او به معشوقش اشاره می‌کند و از بی‌مهری اطرافیان و ستمی که بر او می‌رود، به شدت ناراحت است. در نهایت، شاعر از بی‌اعتنایی طبیب نسبت به بیمار خود گلایه می‌کند که نماد بیشتر بی‌رحمی در جهان است.