شمارهٔ ۷۳۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از وفای یار صحبت می‌کند که به او وفا نمی‌کند و در نتیجه، شاعر به دل خود سفارش می‌کند که وفاداری‌اش را حفظ کند. او احساس می‌کند که یار به او مهر نمی‌ورزد و در غم عشق او به شدت ناراحت است. شب‌ها با فراق یار بیدار می‌ماند و در حالی که یار شاد و خندان است، او در دلتنگی غوطه‌ور است. شاعر از خدا می‌خواهد که غم عشق را از دلش بردارد و در نهایت به وفای یار اشاره می‌کند و از او خواستار یک وفاداری واقعی است.