شمارهٔ ۷۴۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از محبوبش درخواست می‌کند که او را رها نکند و مانند خاک پایش خوار نگذارد. او به عشق و زیبایی محبوب اشاره می‌کند و از درد و رنجی که به خاطر جدایی احساس می‌کند، سخن می‌گوید. شاعر از محبوب می‌خواهد که زلفش را به دست کسی نگذارد و با او به نیکی رفتار کند. او نسبت به محبت محبوب حساس است و احساس ضعف و آسیب را از بی‌محلی او می‌خورد. در نهایت، شاعر خواهان ارتباط نزدیکتر با محبوبش است و از او می‌خواهد که به خاطر عشق و زیبایی‌اش، دل او را نرنجاند.