شمارهٔ ۸۰۱ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
نمی‌باید مرا منّت ز هر کس
که روزی ده تویی در عالم و بس
کسی خود نیست در عالم چو دیدم
مگر لطفت رسد فریاد هر کس
ز ناکس راه کس پیدا نباشد
جدا کن راه هر کس را ز ناکس
چو ما را در جهان غیر از تو کس نیست
به فضل خویشتن فریاد ما رس
منم چون خس به بحر بی کرانت
که روی بحر ممکن نیست از خس
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که هیچ‌کس جز خداوند برترین نیست و همه چیز از او سرچشمه می‌گیرد. او از نیاز خود به لطف خدا سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که جز خداوند هیچ‌کس نمی‌تواند به او سSupport کمک کند. شاعر خود را به مانند گیاهی ناچیز در کنار دریا توصیف می‌کند که به رغم کوچکی و بی‌ارزشی‌اش، تنها به خداوند نیاز دارد و از او یاری می‌طلبد. در نهایت، او می‌خواهد از تمامی افراد ناکارآمد و بی‌ارزش جدا شود و تنها به خداوند تکیه کند.