شمارهٔ ۸۰۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از معشوق خود خواهش می‌کند که نسبت به او از بی‌وفایی و جفای بیشتر پرهیز کند. او از درد و غم عشق سخن می‌گوید و به معشوق هشدار می‌دهد که از آه و ناله‌های او پرهیز کند، زیرا این آلام می‌تواند به شدت خطرناک باشند. شاعر به شدت درگیر احساسات خود است و از دل‌شکستگی و دلتنگی ناشی از جدایی می‌گوید، در حالی که معشوق در آرامش و خواب است. او همچنین نگران عواقب ناشی از درد خود و تأثیر آن بر معشوق است. در نهایت، شاعر از آتش عشق و تأثیر لب‌های معشوق بر دلش سخن می‌گوید و از ترس دلسرد شدن در عشق هشدار می‌دهد.