شمارهٔ ۸۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با زبانی عاشقانه و احساسی به عشق و ناراحتی‌های خود اشاره می‌کند. او از خجلت سرو بستان به خاطر رفتارهایش و از شرم گل به خاطر صحبت‌های شیرینش می‌گوید. شاعر از معشوقه‌ش می‌خواهد که به حال دلش توجه کند و از درد و رنجی که بر او می‌گذرد، اطلاعی بگیرد. او احساس شرمساری از نگاه مردم دارد و در عین حال به عشق و وابستگی‌اش به محبوبش اشاره می‌کند. شاعر با توصیف زیبایی‌ معشوق و احساس فداکاری، عشقش را به تصویر می‌کشد و از او می‌خواهد که نگاهی به او بیندازد و حافظش باشد. حافظه او به زیبایی‌های محبوبه‌اش و آثار عشق‌اش اشاره دارد و از فداکاری‌اش در راه عشق سخن می‌گوید.