شمارهٔ ۸۲۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی زیبایی و جاذبه‌ی معشوق است. شاعر از ویژگی‌های ظاهری معشوق مانند زلف‌های تابدار و رخسار زیبا صحبت می‌کند و تأثیر آن بر دل خود را بیان می‌کند. او به شدت از وضعیت دل خود رنج می‌برد و از معشوق می‌خواهد که حال او را خراب نکند. همچنین، شاعر به بوی خوش زلف معشوق و نسیم صبح اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که حتی در صورت آسیب‌دیدن، همچنان عاشق او خواهد بود و به یاد معشوق دلتنگ است.