شمارهٔ ۸۲۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوقش می‌پردازد. شاعر ابراز می‌کند که اگر در عشقش دچار درد و رنج شود، به او دست نیاز دراز خواهد کرد و درخواست رحمتی از سوی معشوق دارد. او با دیدن زیبایی معشوق، سپاسگزار است و آرزو می‌کند که نسیم صبا بویی از معشوق به او بیاورد. در نهایت، شاعر می‌گوید که تا زمانی که دلش به معشوق اطمینان و پناه نیاورد، از عشقش دست نمی‌کشد. این شعر نماد احساسات عمیق، شوق و اشتیاق در عشق است.