شمارهٔ ۸۴۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر ابراز می‌کند که اگر کسی به خاطر عشقش جان بدهد، او حتی نیم‌جان هم ندارد. اگر محبوبش او را بپذیرد، او حاضر است قربانی او شود و از جان خود دریغ ندارد. دل شاعر به خاطر درد جدایی از معشوقش زخم خورده و او از معشوق می‌خواهد که به زخم دلش بیشتر آسیب نزند. او عشق خود را حقیقی می‌داند و معتقد است که اگرچه هیچ‌کس را ندارد، اما محبت یک نفر بیگانه بهتر از بی‌محبتی نزدیکان است. او به شدت آماده است تا برای محبوبش قربانی شود و از ذاتی عشقش هرگز بازنگردد.