شمارهٔ ۸۴۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به محبوب خود می‌گوید که بیشتر از این بر او ظلم نکند و از درد جدایی‌اش شکایت دارد. او بیان می‌کند که در عشق به محبوبش، خداوند به او آرامش داده و نمی‌خواهد که وضعیت بدتر شود. شاعر از محبوب می‌خواهد که او را بیشتر آزار ندهد و تأکید می‌کند که این رفتار می‌تواند فرقی میان انسان‌های نزدیک و بیگانه ایجاد کند. همچنین او از تیر مژگانی که در دلش می‌زند، به قربانی شدن راضی است. در نهایت، شاعر درد دوری را به نمک نافرمانی تشبیه کرده و از محبوب می‌خواهد که نسبت به حال او به عنوان درویش بی‌خبر نماند.