شمارهٔ ۸۴۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از بوی خوش و زیبایی گیسوی معشوق سخن می‌گوید و به وصف ابروهای او که همچون طاقی برای جان‌ها در نظر گرفته شده، می‌پردازد. او عشقش را به معشوق بیان می‌کند و از آشفته بودن دل خود به خاطر زیبایی‌های معشوق سخن می‌گوید. شاعر با حسرت و آرزو از صبا می‌خواهد که پیامی از او را به معشوق برساند و ابراز می‌کند که عدم توجه او به او، دلش را دچار درد و بی‌قراری کرده است.