شمارهٔ ۸۵۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک معشوقه است. شاعر او را با قدی بلند و کشیده به درختان سفید و لطیف تشبیه کرده و به زیبایی‌های ظاهری او اشاره می‌کند. او از معشوقه‌اش می‌خواهد که از او دور نشود، زیرا وجود او مانند نور و زندگی برای شاعر است. همچنین به زلف و عطر او اشاره می‌کند و حسرت دیدار و وصالش را در دل دارد، چراکه سال‌هاست از او دور بوده است. در نهایت، شاعر می‌گوید که هیچ جانداری به زیبایی و شکوه معشوقه‌اش نیست و دلش آرزوی وصال او را دارد.