شمارهٔ ۸۶۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل، شاعر از درد و رنج ناشی از دوری معشوق و انتظار وصال او می‌گوید. دل او به شدت از هجران رنج می‌برد و صبرش به پایان رسیده است. او از نوشداروی عشق سخن می‌گوید که جانش را نجات دهد، اما با این حال، خود را از طعنه‌ها و بدگویی‌های دیگران مصون می‌داند. او حتی اگر به معشوق نزدیک شود، نمی‌خواهد به او باج بدهد و تنها با درد فراق خود سر و کار دارد. شاعر در نهایت احساس می‌کند که به‌رغم تمام مشکلات، عشق او همچنان ادامه دارد و او به جفا و بی‌مهری عادت کرده است.