شمارهٔ ۹۰۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر با تمام وجود خود را غلام و خدمتگزار معشوق می‌داند و از کیهان می‌خواهد که دستاوردهای خوبی برای او به ارمغان بیاورد. او بیان می‌کند که آتش عشق درونش بسیار سوزان است و این احساسات برایش بسیار دشوار شده‌اند. شاعر خود را همچون جامی می‌بیند که پر از خون است و به وضوح از درد و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید. او شب‌های تاریک را با صبحی روشن مقایسه می‌کند و از خستگان درخواست می‌کند که بر اساس کرمشان مورد نوازش قرار گیرند تا در دو جهان، نیک‌نام شوند. همچنین خود را به مانند شمعی می‌داند که در روز وصال می‌درخشد و از این که سایه‌ای بر سر معشوق باشد، سخن می‌گوید تا دنیا به ترتیبی زیبا و منظم باشد.