شمارهٔ ۹۱۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این قطعه به شدت تحت تأثیر معشوق خود قرار دارد. او می‌گوید که قدمت به عشق معشوق، ذهنش را مشغول کرده و هر روز در فکر اوست. عشقش به قدری عمیق است که حتی در طول زندگی‌اش هیچ کلمه‌ای از معشوق نشنیده است. شاعر در توصیف زیبایی معشوق به گل و سرو اشاره می‌کند و از درد و غم ناشی از جدایی می‌گوید. او خود را در مقابل زیبایی معشوق ناتوان می‌بیند و اعتراف می‌کند که از دیدن او به عشق دیگری نمی‌اندیشد. در نهایت، ابراز می‌کند که عشق به معشوق از تمام زیبایی‌های دنیا برایش مهم‌تر است.