شمارهٔ ۹۲۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عواطف و عذابی می‌پردازد که شاعر به خاطر عشق خود تجربه می‌کند. او از درد و رنج ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که به خاطر غم عشق ناتوان شده و خواب و آسایش را از دست داده است. شاعر از زیبایی معشوق نیز یاد می‌کند و می‌گوید که نگاه او دلش را ربوده و در حالتی پریشان و مست قرارش داده است. همچنین به شدت احساساتی و آزاردهنده بودن این عشق و درد ناشی از جدایی را توصیف می‌کند، به طوری که حتی طبیبان هم نمی‌توانند برای دردش درمانی پیدا کنند. در نهایت، او از عمق غم و اشک‌هایش می‌گوید که همچون خون از چشمانش می‌ریزد.