شمارهٔ ۹۲۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از جوانی خود و نداشتن شناخت کافی از ارزش‌های زندگی صحبت می‌کند. او به یاد می‌آورد که زمان به سرعت گذشت و اکنون به پیامدهای هوس‌ها و خواسته‌هایش پی برده است. به یاد می‌آورد که در جوانی، با آرزوها و خواسته‌ هایش بازی کرده و از زیبایی‌ها لذت برده است، اما اکنون در میانسالی، درگیر پیری و ناامیدی شده است. او می‌گوید که دیگر از جوانی چیزی باقی نمانده و اکنون با واقعیت‌های تلخ زندگی در پیری روبروست.