شمارهٔ ۹۳۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق عمیق و دردهای ناشی از آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که به خاطر عشق، هویت خود را گم کرده و در جهانی پر از افسانه‌ها غرق شده است. او به عشق خود شمع و پروانه را تشبیه می‌کند و از زنجیرهای محبت معشوقش سخن می‌گوید. شاعر در جست و جوی وصال است و با وجود خوشی‌های یادآوری عشق، همواره با غم معشوقش درگیر است. او از بیهودگی جست و جو در دنیا ناله می‌کند و می‌گوید که اگرچه نمی‌تواند به وصال برسد، اما همچنان به عشق و یاد او زندگی می‌کند. شاعر در نهایت به دریغ و حسرت زندگی در جست و جوی عشق پرداخته و بر زلف معشوقش شانه می‌زند.