شمارهٔ ۹۳۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و دلدادگی به معشوق صحبت می‌کند. او به خاطر بوی زلف معشوقش دیوانه شده و از خود و نزدیکانش بیگانه گشته است. دوری از معشوق باعث شادی و آرامش او را بر هم زده و به درد عشق و همدردی با آن دچار شده است. شاعر خود را شمعی می‌داند که در کنار معشوق می‌سوزد و مانند پروانه‌ای می‌شود که دور او پرواز می‌کند. او در جستجوی معشوقش، در دریای عشق غرق شده و مانند پرنده‌ای در دام محبت گرفتار شده است. او به دنبال کام دل از عشقش بوده اما هرگز موفق نشده و در جهان پر از بی‌وفایی رنج می‌کشد. در نهایت، شاعر همچنان در جستجوی کوی معشوقش ادامه می‌دهد.