شمارهٔ ۹۳۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلتنگی عمیق شاعر به شخصی خاص است. شاعر از یاد آن فرد غافل نمی‌شود و با یادآوری او، دلش شاد می‌شود. او خود را در غم و آتش عشق آن شخص می‌بیند و در عذاب است. شاعر با وجود دانش و زیرکی‌اش، در دام عشق گرفتار شده و به فریاد می‌رسد. بی‌وجود آن معشوق، دنیا برای او بی‌معناست و او احساس تنهایی و غم می‌کند. در نهایت، شاعر از دوستش می‌پرسد که چقدر می‌تواند او را به درد و رنج دچار کند بی‌آنکه عشق واقعی‌اش را به او عطا کند.