شمارهٔ ۹۵۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به باد صبا می‌گوید که پیامش را به محبوب برساند و از درد و رنجی که به‌خاطر دوری او کشیده، سخن بگوید. او از خداوند می‌خواهد که از حال زار او مطلع شود و از محبوبش بپرسد که تا چه زمانی باید منتظر بماند. شاعر درباره شکیبایی خود ذکر می‌کند که دیگر طاقت ندارد و از وابستگی و عشق به محبوبش می‌گوید. او خود را در آتش عشق می‌بیند و از محبوب می‌خواهد که درک کند که با وجود درد و فراق، هنوز عاشق اوست. در نهایت، او به محبوب می‌گوید که اگر جانش را می‌خواهد، می‌تواند به راحتی بگیرد چرا که او تمام وجودش را فدای عشق می‌کند.