شمارهٔ ۹۵۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعری از درد و غم فراقت معشوق سخن می‌گوید. او به سختی روزگار می‌گذراند و از نبود معشوق، نه خواب راحت دارد و نه آرامش. شاعر از سردی و بی‌رحمی معشوق و غم فراق خود ابراز ناراحتی می‌کند و می‌گوید که او به خاطر عشقش در حال رنج و عذاب است. او به یاد آنکه رحمت و محبت به او داشته باشد، منتظر نشسته است و از بی‌محبتی معشوق شرمسار و خوار شده است. شاعر درخواست می‌کند که معشوق بیشتر بر او ظلم نکند و در دلش نشانه‌ای از محبت بگذارد، زیرا او در وادی غم و اندوه گرفتار است و جز غم عشق کاری نمی‌تواند بکند. در پایان به بی‌اختیاری خود در برابر تقدیر اشاره می‌کند و می‌گوید که زندگی‌اش به دست باد سپرده شده است.