شمارهٔ ۹۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره کسی است که به معشوق بی وفا خود شکایت می‌کند. شاعر از آزار و بی‌وفایی آن محبوب گله می‌کند و می‌گوید که او دائما در آرزوی اوست، اما در واقع از او بیزار است. شاعر به این نتیجه می‌رسد که تمام درد و رنجش ناشی از خیالات و پندارهای خودش است و نمی‌تواند از اعتراف عشقش به محبوبش فرار کند. او می‌گوید که باید با این درد زندگی کند و از دیگران تقاضای وفا ندارد، زیرا در این دنیا کسی که دوستش ندارد، بار او خواهد بود. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق، حتی اگر سخت و دردناک باشد، جزئی از وجود اوست.