شمارهٔ ۹۷۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و درد و غم هجران معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که از عشق تنها رنگ رخ سپید و زرد معشوق را دارد و جز آه و غم چیزی برایش باقی نمانده است. درد فراق محبوبش به حدی است که او نمی‌تواند آن را تحمل کند و از معشوق می‌خواهد که به او وصال عطا کند. چشمان معشوق دل او را دزدیده و او دستش از چاره‌جویی برای کاهش این درد کوتاه است. شاعر همچنین اشاره می‌کند که اگرچه در وجود او غباری از غم وجود دارد، اما هیچ چیز جز یاد معشوق را در دل ندارد. در نهایت، او می‌گوید که در باغ دنیا بدون وجود معشوق هیچ لذتی نمی‌برد و نه به زیبایی گل و نه به سرو چمن تمایل دارد.