شمارهٔ ۹۷۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از شدت عشق و دلتنگی برای معشوقش سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دیگر تحمل دوری معشوق را ندارد و درد فراق او برایش سخت و غیرقابل تحمل شده است. هرچه در دل دارد، ناشی از عشق به جانان است و می‌گوید که به خاطر زیبایی‌های معشوقش، حتی قدرت کنترل احساساتش را هم از دست داده است. او از معشوق می‌خواهد که به عیوبش توجه نکند، چون در غم دوری او می‌سوزد و دیگر نمی‌تواند صبر کند. در نهایت، شاعر می‌پرسد چگونه ممکن است در غم معشوقش آرامش داشته باشد، اگر که او سالی یک بار هم نزدش نیاید.