شمارهٔ ۹۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به تمجید از زیبایی و ویژگی‌های مثبت یاری نازنینش می‌پردازد. او به تشبیه سرو ناز و سر بر فلک کشیده اشاره می‌کند و وضعیت دلش را به پای او فروخته می‌داند. شاعر از غم و درد جدایی خود می‌گوید و تاکید می‌کند که دل آهنین یار تأثیر زیادی از غم او برنمی‌دارد، در حالی که او به شدت رنج می‌برد. همچنین، بوی خوش نسیم صبح را به زلف یار نسبت می‌دهد و از بی‌توجهی یار در عالم شکایت می‌کند که هیچ توجهی به حال خسته و نزار او نداشته است.