شمارهٔ ۹۸۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و اشتیاق شدید به محبوب سخن می‌گوید. او به تصویر محبوبش چشم دوخته و با وجود دوری، همیشه در دل و جانش حضور دارد. شاعر اعلام می‌کند که در جهان تنها خواسته‌اش محبوب است و به خاطر عشق او حتی جانش را می‌فروشد. او به قدری شیفته‌ی زیبایی محبوبش شده که دیگر به خورشید نگاه نمی‌کند. در نهایت، او از درد فراق می‌گوید و به محبوب پیشنهاد می‌دهد که اگر به نزد او بیاید، جانش را فدای عشقش خواهد کرد و می‌گوید که زندگی با وصال محبوب بهشت و با هجر او دوزخ است.