شمارهٔ ۹۸۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و التهاب ناشی از دوری معشوق سخن می‌گوید. او اظهار می‌کند که اگر از فقدان محبوبش ناله‌ای کند یا اندکی از ظلم او را به یاد آورد، دردهایش آنقدر شدید است که از دلش خون خواهد چکید. شاعر به شدت به عشق معشوق وابسته است و بیان می‌کند که بی‌او نمی‌تواند لحظه‌ای نفس بکشد و همه چیز را در عشق او می‌بیند. او به معشوقش هشدار می‌دهد که اگر به این وضعیت ادامه دهد، داد و فریادش در دنیا طنین‌انداز خواهد شد. دل او به هجران معشوق آرامش ندارد و از زندگی جز در کوی دوست هیچ مقصدی ندارد، و تنها چاره‌ی درد عشق را در نزد قاضی عشق می‌بیند.