شمارهٔ ۹۸۴ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
تا روی همچو ماه تو رفت از برابرم
جانا به جان تو که نه خوابست و نه خورم
نه صبر آنکه بی تو نشینم به خلوتی
نه بخت آنکه من ز وصال تو برخورم
دل را ربودی از من مسکین مبتلا
تا کی چو سرو راست نیایی تو در برم
تا کی ز ما تو سر کشی ای سرو راستی
چندت به خون دیده مهجور پرورم
راهم چو نیست بر در خلوتگه وصال
ناچار حلقه‌وار شب و روز بر درم
طومار شکل چند بپیچم به خود ز غم
وز شوق چون قلم برود دود بر سرم
بی دولت وصال تو جان را چه می‌کنم
بی دیدن جمال تو دیده کجا برم
هر شب ز روی شوق کنم بر درت گذر
وز آب دیده نیست مجالی که بگذرم
دلاّل عشق بر سر بازار وصل بود
گفتم که عشق دوست به جان و جهان خرم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از عواطف عمیق و درد و longing خود برای محبوبی چون ماه سخن می‌گوید. او به شدت از جدا بودن از محبوبش رنج می‌برد و نمی‌تواند بدون او آرامش داشته باشد. دلش به شدت گرفته و از دوری محبوب و عدم وصال او بسیار ناامید است. شاعر از قدرت عشق و شوقشان می‌گوید و اینکه چگونه عشق او را به بی‌تابی و درد دچار کرده است. او به تصویر کشیدن وضعیت خود و احساساتش پرداخته و در نهایت به دلال عشق اشاره می‌کند که در بازار وصال است و از شیرینی عشق و خوشبختی ناشی از دیدار محبوب صحبت می‌کند. این ابیات نمایانگر عواطف شدید و کشمکش‌های درونی شاعر به خاطر عشقش هستند.