شمارهٔ ۱۷۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به خاطر مشکلات زندگی، دوری و بی‌وفایی دیگران احساس می‌کند، سخن می‌گوید. او در حال تجربه ناامیدی و خستگی است و از ظلم روزگار و رفتار غیرصادقانه دوستانش شکایت می‌کند. احساس او به حدی است که جانش به لب رسیده و تحملش طاق شده است.