شمارهٔ ۲۷۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از زیبایی و جذبه کسی صحبت می‌کند که چهره‌اش چون ماه و قامتش مانند سرو است. این شخص با زلف‌های دلربا و چهره‌ای شبیه گل سمن به باغ آمده و به زیبایی‌اش می‌بالد. او به دیگر گل‌ها و درختان می‌گوید که چه معنایی دارند وقتی او در اینجا است.